Son Parçası

 

 

1889’u gösteriyordu takvimin “sene”ye dair olan kısmı.
Vincent, bir yıl sonra öleceğinden habersiz…
Bir yıl sonra, kardeşi Theo’nun kollarında öleceğinden…
Odasındaki yatak kendisi için…
Ya sandalye? Hasta yatağında, kardeşi onu beklesin diye mi?
Penceredeki parlak ışık, daha iyi günler göreceğine dair olan inancından değil,
Mutsuzluğu sonsuza kadar sürmesin diye, belki de…

Öldüğünde, gençti… 1890’dı.
O, genç öldüğünden haberdar olamayacaktı hiçbir zaman…

1889’da çizdi odasını.
2011’in bir Mayıs’ında,
Yağmurlu bir mayısında,
Hiç bilmediği bir kentin ücra bir köşesinde,
Puzzle’ın son parçasını koyarken yerine,
Neden bilmem,
Anlamsız bir hüzün doluyor içime…

Belki de bir daha çizemeyecek diye,
Belki de,
değil…

 

 

Reklamlar

Sen de söyle. Korkma. Ne düşündün?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: