Bahçedeki Yaban Armudunun Çiçeklerini Koparmamın Çok Kısa Hikâyesi

Çocukluğumun Uzak İklimleri

Yalan değil. Bahar gelecektir. Gelecektir elbet çiçekli günler. Çiçekler renk renk açacaktır. Meyve verecektir ağaçlar. Çiçekleri koparan, ağaçları kesen insanlara rağmen, devam edecektir bütün bunlar. Bunları ve bunları ve bunları da seviniz. Daha çok seviniz. Çünkü bir çiçek kurtarabilir dünyayı. Bir yağmur, bir kar tanesi ya da. Değişebilir. Gün olur, alır başımızı gideriz. Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda hem de. Ama deniz, yine de kalır.

İlkokulun kaçıncı sınıfındayım, bilmiyorum, zamanı unuttum. Kapıdaki küçük yaban armudu çiçek açmış. Ama öylece çiçekler. Fazla değil. Öyle ya, ağaç küçük. Ben ağaçtan küçük. Gönül bağımızın bir sebebi de bu küçüklük ortaklığıdır belki de. Sonra ben ağaca tırmanıyorum. Usul usul. Önce sağ kolumu uzatıyorum bir dala. Kendimi usulca yukarıya çekiyorum. Oh bee.. Oldu işte. Biraz bakınıyorum etrafa. Sonra armudun, birkaç hafta sonra meyveye duracak dallarından çiçekler koparmaya başlıyorum. O sırada, evinin kapısının önünü süpürmeye çıkabilecek her kadın gibi bir komşumuz bağırıyor bana, Ne yapıyorsun, diye. Aldırmıyorum. Kopardığım çiçeklerle iniyorum ağaçtan. O sırada annem cama çıkıyor, ne oluyor bitiyor diye bakıyor. Ben çoktan eve yollanmışım. Merdivenleri hızlıca çıkıp eve varıyorum. Elimdeki çiçekleri anneme uzatıyorum. Sana, diyorum. Ne kadar da bilmiyorum bir ağaçtan çiçek koparılamayacağını. Sonradan öğreniyorum. Annem beni hep seviyor.

Aradan kaç yıl geçti, kaç bahar eskitti bu ağaç anımsamıyorum. Ben en çok da yılları saymıyorum. Geçip gidiyor. Bu ağaç, geçip giden zamanın aynasıdır. Bu fotoğraftaki, yıllar önce zar zor tırmandığım ve çiçeklerini yolduğum o ağaçtır. Bu ağaç, benim en yakın dostlarımdan biridir. Beraber yaşadığımız ve yaşlandığımız. İşte zaman, geçiyor hep. Demiştim ya, saatleri durdurabiliyoruz biz, ama zamanı, değil. Ve yalan değil. Baharlar gidecektir ve baharlar gelecektir. Çiçek açacaktır dallar, yollar. Çünkü bir çiçeğin, her zaman için, dünyayı daha güzel bir yer yapabilme olasılığı vardır.

Reklamlar

One response to “Bahçedeki Yaban Armudunun Çiçeklerini Koparmamın Çok Kısa Hikâyesi

  • Canan Topcu

    Sen de çocukluğunda, hayatının bir ağaçevinde geçmesini dileyecek kadar köklerini doğa ile bir hissediyordun değil mi. Kendini ağacın bir dalıymış gibi ona ait hissetmekti hatta bu… Biz çocukluğunu böyle geçirmiş son nesilleriz sanırım, ki bizimle bir olanlar bile bugün çoktan doğanın safi güzelliğini unutup, kendini beton yığınlarına saklar hale geldiler. Baharların kaybolduğu şu günlerde; herkesin tek derdi karşısındakiyle savaşmak iken, doğa için yas tutabilen birilerinin hala buralarda olması ne güzel…

Sen de söyle. Korkma. Ne düşündün?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: